Dorota

Dorota przyszła do nas z uśmiechem. Dużo się śmiała, choć pod tym śmiechem było trochę napięcia. Opowiadała, że ostatnio przechodziła trudny czas i że tą sesją chciała coś domknąć, a jednocześnie zrobić miejsce na coś nowego. Mówiła też, że będzie potrzebowała naszej pomocy. Nie do końca lubi siebie na zdjęciach, a kiedy wspominała o poprzedniej sesji, powiedziała coś, co zostało z nami na dłużej — że patrząc na tamte fotografie, nie do końca rozpoznawała na nich siebie. Tym razem chciała chyba spotkać się ze sobą trochę inaczej. Bez oczekiwania, że trzeba będzie wyglądać w określony sposób, bez udowadniania czegokolwiek. Po prostu zobaczyć, co się wydarzy.

Kiedy z kawiarni przeszliśmy do studia, włączyliśmy muzykę. I wtedy coś się zmieniło. Jakby Dorota nagle znalazła się gdzieś indziej. Praktycznie nie musieliśmy jej nic podpowiadać, prawie nic nie mówiliśmy, bo i po co przerywać coś, co samo zaczęło się dziać. Poruszała się w rytmie muzyki, była spokojna, obecna, zupełnie przy sobie. Zniknęło wcześniejsze napięcie i to przekonanie, że przed obiektywem trzeba coś zrobić, coś zagrać, jakoś wyglądać. Została tylko ona. I może właśnie w tym momencie wydarzyło się to, po co przyszła — nie zobaczyła na zdjęciach kogoś, kim chciałaby być, ale siebie taką, jaka była tego dnia. Kobietę, która coś zostawia za sobą i jednocześnie robi pierwszy krok w stronę tego, co przed nią. Czasem domknięcie nie przychodzi w wielkich słowach. Czasem wystarczy muzyka, kilka chwil ciszy i poczucie, że można nareszcie zostać przy sobie.