Agnieszka

Agnieszka przyjechała do nas z samego serca Podhala. Zanim zaczęliśmy zdjęcia, usiedliśmy przy kawie, jak zawsze chcąc najpierw trochę się poznać. Od pierwszych chwil miała w sobie coś, co trudno było przeoczyć. Mocne spojrzenie, pewną surowość twarzy, sposób bycia, który nie pozwalał od razu zgadnąć, co znajduje się pod spodem. Rozmawialiśmy o jej życiu i szybko stało się jasne, że jest w nim jedna rola szczególna — jest mamą. Mówiła o niej w taki sposób, że można było pomyśleć, że to właśnie wokół niej układa się wszystko inne. A jednak im dłużej rozmawialiśmy, tym bardziej widzieliśmy, że macierzyństwo nie odebrało jej własnego życia. Przeciwnie. Jest w niej potrzeba dbania o siebie, o ciało, o sprawność, są plany i marzenia, których wcale nie zamierza odkładać na później.

Może dlatego tak długo trwało nasze poznawanie Agnieszki. Z każdą chwilą znikało pierwsze wrażenie, a pojawiały się kolejne rzeczy — więcej ciepła, więcej spokoju, ale też jakaś wewnętrzna pewność, której nie trzeba było nazywać. Pomyśleliśmy wtedy, że właśnie na tym polega jej siła. Nie na tym, że zawsze trzeba być twardą, lecz na tym, że można mieć w sobie wiele różnych rzeczy i żadnej z nich nie trzeba się wyrzekać. Można być matką i wciąż mieć własne pragnienia. Można dbać o innych i nie zapominać o sobie. Można mieć mocne spojrzenie, a jednocześnie pozostać delikatną. I chyba właśnie tę Agnieszkę chcieliśmy zatrzymać na zdjęciach — nie jedną, określoną wersję jej samej, ale kobietę, która wciąż jest w drodze i która, patrząc przed siebie, nie stawia jeszcze ostatniej kropki.