Edyta

Czasem trzeba na chwilę odłożyć siłę, żeby przypomnieć sobie, ile jest w nas delikatności.”

Z Edytą spotkaliśmy się najpierw przy kawie. Chcieliśmy posłuchać, zanim zaczniemy fotografować — dowiedzieć się, z czym do nas przyszła, jak się czuje tego dnia, czego właściwie szuka w tych kilku godzinach przed obiektywem. Przyszła do nas z drugiego końca Polski, z Ustki, gdzie jest jej rodzinny dom. Choć, jak sama mówi, połowę roku spędza nad morzem, drugą połowę oddaje innemu morzu — pracując jako ratowniczka w Szkocji. Na co dzień jest wśród mężczyzn, w świecie, w którym trzeba wiedzieć, co zrobić, podjąć decyzję i nie zawahać się, kiedy przychodzi właściwy moment. I tę pewność w Edycie widać. Ale jest w niej także coś zupełnie przeciwnego: ogromna czułość, romantyczność, wrażliwość i dziewczęcy śmiech, którym potrafi zarazić człowieka, zanim ten zdąży się zorientować. Poznaliśmy ją jako kobietę promienną, rozchichraną, pełną energii — taką, przy której zwyczajnie robi się jaśniej.

Może dlatego ta sesja była trochę podróżą w drugą stronę. Nie na drugi koniec Polski, lecz do miejsca, które każda kobieta nosi gdzieś w sobie — tam, gdzie nie trzeba być silną, zdecydowaną i gotową na wszystko. Gdzie można na chwilę odłożyć ratunkowy sprzęt, odpowiedzialność i codzienną rolę, a zamiast tego poczuć własną delikatność, kobiecość i tę część siebie, o której w biegu łatwo zapomnieć. Edyta nie przestała być silną kobietą. Po prostu pozwoliła sobie na chwilę być także tą drugą — miękką, romantyczną, trochę bezbronną. I może właśnie wtedy okazało się, że jedno wcale nie wyklucza drugiego. Że siła nie zawsze musi mieć twardy głos. Czasem wystarczy uśmiech.