Milena

Są ludzie, którzy przez większą część dnia słuchają cudzych historii. Milena należy do nich. Historii o rzeczach, które wymknęły się spod kontroli, o powrotach, których nikt nie obiecywał, o człowieku próbującym jeszcze raz poukładać siebie z tego, co zostało. Być może dlatego tak blisko ma do książek. Do tych historii, które nie pytają, czy wszystko ma sens, tylko pozwalają przez chwilę pobyć w cudzym świecie. Milena szczególnie upodobała sobie poezję. Niektórych wierszy uczy się na pamięć. Później pojedyncze wersy zabiera ze sobą do gabinetu i oddaje ludziom, z którymi pracuje. To piękne, kiedy słowa napisane kiedyś przez kogoś obcego mogą po latach usiąść przy jednym stole z człowiekiem, który właśnie nie wie, co powiedzieć.

Tego wieczoru postanowiliśmy zrobić dla niej miejsce z trochę innej historii. Za oknem było już ciemno, więc światło zostało nam tylko z kilku świec. Reszta mogła wydarzyć się sama — cisza, cień, spojrzenie, jakiś gest, którego nie trzeba było tłumaczyć. Milena powiedziała później, że samo doświadczenie wejścia w taką przestrzeń, poczucia się przez chwilę jak bohaterka powieści, było dla niej czymś równie ważnym jak zdjęcia, które miały dopiero powstać. I pomyśleliśmy wtedy, że może właśnie dlatego tak bardzo potrzebujemy opowieści. Nie zawsze po to, żeby od nich uciec. Czasem po to, żeby przypomnieć sobie, że nasze życie także może mieć światło, którego wcześniej nie było, pokój, którego jeszcze nie znaliśmy, i tę jedną scenę, w której przez chwilę nie trzeba nikomu pomagać ani niczego rozumieć. Można po prostu być.