Natalia

Z Natalią mieliśmy spotkać się najpierw w kawiarni. Zawsze wydaje nam się, że zanim człowiek stanie przed obiektywem, dobrze jest przez chwilę pobyć obok niego bez żadnego powodu. Pociąg Natalii spóźnił się o dwie godziny, więc studio przesunęliśmy o kolejną. W takich sytuacjach zwykle mówi się, że nic się nie stało, choć przecież coś się stało — dzień przestał być dokładnie taki, jak miał być. Może właśnie dlatego rozmowa nie musiała już nigdzie zdążać. Natalia opowiadała o swojej pracy, w której są rzeczy, o których nie opowiada się przy kawie, o odpowiedzialności, której nie można odłożyć na jutro, a chwilę później o wierszach, literaturze i światach, które sama wymyśla. Pomyśleliśmy wtedy, że człowiek rzadko jest tylko tym, czym zajmuje się na co dzień. Czasem jest również tym, do czego ucieka, kiedy dzień już się kończy.

Był w niej jakiś rodzaj zmęczenia, którego nie trzeba nazywać, żeby je zauważyć. Nie to zwyczajne, po pracy, ale takie, które bierze się z konieczności układania rzeczy od początku, choć nie bardzo wiadomo, czy ma się jeszcze ochotę je układać. A jednak siedziała z nami, rozmawiała, śmiała się w odpowiednich momentach i pozwalała nam powoli poznawać siebie. Później, już podczas zdjęć, myśleliśmy o tym, jak często kobieta przychodzi do fotografa z przekonaniem, że trzeba w niej coś poprawić, zasłonić albo odwrócić uwagę od tego, czego sama w sobie nie umie polubić. Tymczasem fotografia nie zawsze powinna być próbą naprawienia czyjegoś obrazu. Czasem wystarczy, że przez chwilę ktoś spojrzy na nas bez tego całego wewnętrznego rachunku krzywd. I zobaczy, że jesteśmy bardziej niż nasze gorsze dni. Natalia przypomniała nam o tym w sposób, którego nie planowaliśmy i którego chyba nie da się dobrze opowiedzieć inaczej niż właśnie tymi zdjęciami.